گوشه‌نشینان آلتونا (The Condemned of Altona) از آخرین و مهم‌ترین نمایشنامه‌های ژان‌پل سارتر است که در سال ۱۹۵۹ منتشر شد. این اثر را بسیاری جمع‌بندی اندیشه‌های فلسفی و سیاسی سارتر می‌دانند؛ نمایشنامه‌ای که در آن دغدغه‌های اگزیستانسیالیستی او با مسائل تاریخی، اخلاقی و سیاسی پس از جنگ جهانی دوم درهم می‌آمیزد. ترجمهٔ فارسی این اثر توسط ابوالحسن نجفی از شناخته‌شده‌ترین ترجمه‌های ادبیات نمایشی در ایران است و سال‌هاست که از آثار کلاسیک نشر نیلوفر به شمار می‌رود.

این نمایشنامه بیش از آنکه صرفاً روایتی خانوادگی باشد، اثری دربارهٔ مسئولیت اخلاقی انسان، احساس گناه، حافظهٔ تاریخی، خشونت، قدرت و نسبت فرد با گذشته است. سارتر در این اثر، مخاطب را با پرسش‌هایی دشوار دربارهٔ آزادی، انتخاب، مسئولیت و پیامدهای اعمال انسان روبه‌رو می‌کند؛ پرسش‌هایی که همچنان در جهان معاصر موضوعیت دارند. به همین دلیل، گوشه‌نشینان آلتونا نه فقط یک نمایشنامه، بلکه متنی فلسفی و اجتماعی نیز به شمار می‌آید و از مهم‌ترین آثار نمایشی قرن بیستم محسوب می‌شود.